Jalebi History: உங்க ஃபேவரைட் ஜிலேபி நம்ம ஊர் ஸ்வீட் இல்லையா? 1000 வருஷ கதை இது!
ஜிலேபியைப் பார்த்தா, இது நம்ம ஊர் பலகாரம்னுதான் தோணும். ஆனா, இதோட பூர்வீகம் மேற்கு ஆசியா. அங்க 'ஸலாபியா'ன்னு ஒரு ஸ்வீட் இருந்திருக்கு. அதுதான் பல நூறு வருஷமா பயணம் செஞ்சு, இன்னைக்கு நம்ம ஊர் ஜிலேபியா மாறியிருக்கு.
மேற்கு ஆசிய இனிப்பு எப்படி இந்திய அடையாளமானது?
அடுத்தமுறை நீங்க சூடான, மொறுமொறுப்பான ஜிலேபியை சாப்பிடும்போது, அதோட சுவையை மட்டும் யோசிக்காதீங்க. அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு பெரிய வரலாறு இருக்கு. ஜிலேபியோட பூர்வீகம் இந்தியா இல்லை, மேற்கு ஆசியானு சொல்றாங்க. அங்க 'ஸலாபியா' அல்லது 'ஸுலாபியா'னு ஒரு இனிப்பு இருந்திருக்கு. 10-ஆம் நூற்றாண்டுல இபின் சய்யார் அல்-வர்ராக் எழுதின 'கிதாப் அல்-தபிக்' புத்தகத்துல இதைப் பத்தி முதல் முறையா பதிவு செஞ்சிருக்காங்க. அதுக்கப்புறம் 13-ஆம் நூற்றாண்டுல முஹம்மது பின் ஹசன் அல்-பக்தாதி எழுதின புத்தகத்துலயும் 'ஸலாபியா' பத்தின குறிப்பு இருக்கு. அதனால, ஜிலேபியோட கதை இந்தியாவுல ஆரம்பிக்கல.
ஸலாபியாவிலிருந்து ஜிலேபி வரை
உணவுப் பொருட்கள் எப்பவுமே ஒரே இடத்துல இருக்காது. வியாபாரிகள், பயணிகள் மூலமா ஒரு இடத்துல இருந்து இன்னொரு இடத்துக்குப் போகும். அப்படித்தான் மேற்கு ஆசியாவோட 'ஸலாபியா' இந்திய துணைக்கண்டத்துக்குள்ள வந்துச்சு. இங்க வந்த பிறகு, அது நம்ம ஊர் ஸ்டைலுக்கு ஏத்த மாதிரி மாறிடுச்சு. 'ஸலாபியா'ங்கிற பேர்தான் மருவி 'ஜிலேபி'னு வந்ததா சொல்றாங்க. இந்தியால, 1450-ஆம் வருஷம் ஜினசூரா எழுதின 'பிரியம்கர்னர்பகதா'ங்கிற சமண நூல்லதான் ஜிலேபி பத்தின முதல் குறிப்பு இருக்கு. ஒரு வியாபாரியோட விருந்துல ஜிலேபி பரிமாறப்பட்டதா அதுல சொல்லியிருக்காங்க.
இந்திய ஜிலேபி ஏன் இவ்வளவு வித்தியாசமானது?
இந்தியா முழுக்க ஒரே மாதிரி ஜிலேபி கிடையாது. ஒவ்வொரு ஊர்லயும் ஒரு ஸ்டைல். உதாரணமா, பெங்கால்ல 'ஜிலிபி'னு சொல்றாங்க. அங்க சீஸ் மாதிரி இருக்கிற 'சென்னா' வச்சு 'சென்னார் ஜிலிபி' செய்றாங்க. பாசிப்பருப்புல செய்யுற 'மூங் ஜிலிபி'யும் அங்க ஃபேமஸ். ஜிலேபியோட சொந்தக்காரன் மாதிரி இருக்கிற இன்னொரு ஸ்வீட் தான் இமார்த்தி. இதை நம்ம ஊர்ல ஜாங்கிரினு சொல்றோம். இது உளுந்து மாவுல செய்யப்படுது. பார்க்க பூ மாதிரி இருக்கும். அதனால ஜிலேபியும் ஜாங்கிரியும் ஒண்ணுன்னு நினைக்கக் கூடாது.
ஜிலேபியின் இந்திய வெர்ஷன்கள்
இந்தியா முழுக்க பயணம் செஞ்சா, ஜிலேபியோட சுவையும் உருவமும் மாறிக்கிட்டே இருக்கும். சில இடங்கள்ல மெல்லிசா, மொறுமொறுன்னு இருக்கும். சில இடங்கள்ல தடிமனா, சாஃப்டா இருக்கும். மத்திய பிரதேசத்துல பெரிய சைஸ்ல 'ஜலேபா' செய்றாங்க. கோயா சேர்த்து செய்யுற 'கோயா ஜிலேபி'யும் சில இடங்கள்ல ஸ்பெஷல். பெங்கால்ல 'ஜிலிபி'ங்கிற வார்த்தையே அவங்க உணவு அகராதியில ஒரு பகுதியா மாறிடுச்சு. இதுவே, வெளிநாட்டுல இருந்து வந்த ஒரு உணவு நம்ம கலாச்சாரத்துல எப்படி ஊறிப்போச்சுங்கிறதுக்கு சிறந்த உதாரணம்.
திருவிழா இனிப்பு முதல் அன்றாட சிற்றுண்டி வரை
இன்னைக்கு கல்யாணம், திருவிழானு எல்லா விசேஷத்துலயும் ஜிலேபிக்கு ஒரு முக்கிய இடம் இருக்கு. சில நகரங்கள்ல காலையில டிபனாவே சாப்பிடுறாங்க. குஜராத்துல தசராவை ஒட்டி, 'ஃபாஃப்டா' கூட ஜிலேபி சாப்பிடுறது ரொம்ப பிரபலம். தெருவோர கடைகள்ல மாஸ்டருங்க ஜிலேபி சுடுறத பார்க்குறதே ஒரு தனி அழகு. சுடுற எண்ணெயில கச்சிதமா வட்ட வட்டமா பிழிஞ்சு, பொரிச்சு, அதை ஜீரா பாகுல முக்கி எடுக்கும்போது கிடைக்கிற அந்த மொறுமொறுப்பும் இனிப்பும் தான் ஜிலேபியோட ஸ்பெஷாலிட்டி.
அப்போ, ஜிலேபி இந்திய ஸ்வீட் இல்லையா?
சுருக்கமா சொல்லணும்னா, ஜிலேபியோட பூர்வீகம் மேற்கு ஆசியாவா இருக்கலாம், ஆனா அதோட அடையாளம் இன்னைக்கு முழுக்க முழுக்க இந்தியன். ஜிலேபிங்கிற ஒரு ரெசிபியை இந்தியா வெறுமனே வாங்கிக்கல, அதை தனக்கு ஏத்த மாதிரி மாத்திக்கிச்சு. அதனால, ஜிலேபி இந்தியாவோடதா இல்லையாங்கிற கேள்விக்கு 'ஆமாம்', 'இல்லை'னு சொல்றத விட ஒரு சுவாரஸ்யமான பதில் இருக்கு. அதோட பூர்வீகம் எல்லைகளைத் தாண்டி இருக்கலாம், ஆனா பல தலைமுறை இந்திய சமையல்காரங்க அதை நம்ம வீட்டுப் பலகாரமா மாத்திட்டாங்க. அதுதான் ஜிலேபியோட உண்மையான கதை.
ஏஷ்யாநெட் தமிழ் நியூஸின் லைஃப்ஸ்டைல் பிரிவு, வாசகர்களுக்கு வாழ்க்கை முறை, உறவுகள் மற்றும் நடைமுறை வாழ்க்கை குறித்து வளமான தகவல்களை வழங்குகிறது. இதில் ஆரோக்கிய ஆலோசனைகள், உணவு மற்றும் ஊட்டச்சத்து குறிப்புகள், ஃபாஷன் டிரெண்ட்ஸ் மற்றும் தினசரி வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் சிந்தனையூட்டும் கருத்துகள் அடங்கும்.
