வரலாற்றில் தேன்: புனிதமான உணவு
ஆதி மனிதன் தேனை வெறும் உணவாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, ஸ்பெயினின் குகை ஓவியங்களில் மனிதர்கள் தேன் வேட்டையாடிய காட்சிகள் பதிவாகியுள்ளன. பண்டைய எகிப்தில், தேன் "அமரத்துவத்தின்" (Immortality) அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது. பார்வோன்களின் கல்லறைகளில், அவர்கள் மறுபிறப்புக்குப் பிறகு உண்பதற்காக தேன் ஜாடிகளை வைத்து அடக்கம் செய்தனர். தேனின் இந்த "அழியாத" குணம் தான் அதனைப் புனிதமானதாக மாற்றியது.
ஏன் தேன் கெடுவதில்லை? (அறிவியல் விளக்கம்)
தேனின் இந்த நீண்ட ஆயுளுக்குப் பின்னால் ஒரு நுணுக்கமான வேதியியல் செயல்முறை உள்ளது:
1. குறைந்த ஈரப்பதம் (Low Moisture Content): தேனீக்கள் மலர்களில் உள்ள தேனைச் சேகரிக்கும்போது, அதில் 80% நீர்ச்சத்து இருக்கும். ஆனால், தேனீக்கள் தங்கள் இறக்கைகளை விசிறி, அந்த நீரை ஆவியாக்கி, ஈரப்பதத்தை 18% க்கும் குறைவாகக் கொண்டு வருகின்றன. இவ்வளவு குறைந்த ஈரப்பதத்தில் எந்தவொரு பாக்டீரியாவும் அல்லது பூஞ்சையும் வளர முடியாது.
2. அமிலத்தன்மை (Low pH): தேன் இயற்கையிலேயே அமிலத்தன்மை (pH 3.2 முதல் 4.5 வரை) கொண்டது. இந்தச் சூழல் பாக்டீரியாக்களுக்குப் பிடிக்காத ஒரு கசப்பான சூழலாகும்.
3. ஹைட்ரஜன் பெராக்சைடு: தேனீக்கள் தேனைச் செய்யும்போது, அவற்றின் உடலில் சுரக்கும் சில என்சைம்கள் (Enzymes), தேனுடன் வினைபுரிந்து இயற்கையான ஹைட்ரஜன் பெராக்சைடை உருவாக்குகின்றன. இது பாக்டீரியாக்களைத் தடுக்கும் ஒரு கிருமிநாசினியாகச் செயல்படுகிறது.
4. சர்க்கரையின் செறிவு: தேனில் உள்ள மிக அதிகப்படியான சர்க்கரைச் செறிவு (Sugar concentration), நுண்ணுயிரிகளின் செல்களில் உள்ள நீரை உறிஞ்சி, அவற்றைச் செயலிழக்கச் செய்கிறது.