சினிமா என்பது வெறும் திரையில் தெரியும் பிம்பம் மட்டுமல்ல; அது பல கலைஞர்களின் வியர்வையிலும், ஒரு அறையில் பகிர்ந்து கொண்ட உணவிலும் உருவான காவியம். அன்று சென்னை இளையராஜாவுக்கும் கங்கை அமரனுக்கும் ஒரு போராட்டக் களமாக இருந்தபோது, அந்தச் சின்னஞ்சிறு அறையில் கங்கை அமரன் வைத்த ரசத்தின் வாசனையும், இளையராஜாவின் ஆர்மோனியப் பெட்டியிலிருந்து வந்த ராகமும் ஒன்று கலந்ததுதான் இன்று நாம் கொண்டாடும் இசைப் புரட்சி.
அஜித் பிரியாணி இன்றைய தலைமுறைக்கு ஒரு சென்டிமென்ட் என்றால், அன்று SPB முதல் இசைஞானி வரை அனைவரையும் கட்டிப்போட்ட அந்த ‘அமரன் ஸ்பெஷல் ரசம்’ தமிழ் சினிமாவின் ஒரு வரலாற்றுச் சுவை. கலை என்பது வெறும் திறமையால் மட்டும் வருவதில்லை, அது அன்போடு பரிமாறப்படும் ஒரு வேளை உணவிலும், அந்தத் தம்பிகளின் பிணைப்பிலும் கூட ஒளிந்திருக்கிறது என்பதற்கு இந்தக் கதையே ஒரு சாட்சி.
என்னதான் கங்கை அமரன் இதை வேடிக்கையாகச் சொன்னாலும், அந்தச் சமையலறையில் அவர் சமைத்துக் கொண்டே அண்ணனின் இசையைக் கேட்ட அந்தத் தருணங்கள்தான், பின்னாளில் அவரை ஒரு வெற்றிகரமான இயக்குனராகவும் மாற்றியது என்பதில் ஐயமில்லை!