Natural Calamities in Tamil Nadu: தமிழகத்தின் சாபக்கேடு: பசியும் பேரிடரும் ஓநாயாய் வேட்டையாடிய ஆண்டுகள்..!

பஞ்சங்கள் முதல் அதிரவைத்த ஆழிப்பேரலை வரை, தமிழகத்தைச் சோதித்த இயற்கைச் சீற்றங்களின் துயரப் பக்கங்களை இந்தத் தொகுப்பு விவரிக்கிறது. வரலாற்றின் வடுக்களாக மாறிய இயற்கை பேரிடர்களும், அதிலிருந்து மீண்டெழுந்த தமிழர்களின் மன உறுதியும்..

தமிழகத்தை புரட்டிப்போட்ட பேரழிவுகள்

1877 மற்றும் 1891-ல் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அலட்சியத்தால் ஏற்பட்ட தாது வருடப் பஞ்சங்கள் லட்சக்கணக்கான உயிர்களைப் பறித்ததோடு தமிழகத்தின் சமூக அமைப்பையே நிலைகுலையச் செய்தன; அதனைத் தொடர்ந்து 1952-ல் நிலவிய கடுமையான வறட்சி சுதந்திர இந்தியாவின் ஆரம்பகால உணவுப் பாதுகாப்பிற்குப் பெரும் சவாலாக அமைந்தது. 1984-ல் ஸ்ரீஹரிகோட்டாவைத் தாக்கிய கோரப் புயலும், 2004-ல் கடற்கரையோர மாவட்டங்களைச் சூறையாடிய ஆழிப்பேரலையும் (சுனாமி) இயற்கையின் கோர முகத்தைத் தமிழகத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தின. 

இந்தத் தொடர் பேரிடர்கள் ஒவ்வொன்றும் தமிழகத்தின் உள்கட்டமைப்பிலும், நவீன பேரிடர் மேலாண்மைத் திட்டங்களிலும் பெரும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவரக் காரணமாக இருந்தன. வறுமை, பசி மற்றும் இயற்கைச் சீற்றங்களால் பாதிக்கப்பட்ட போதெல்லாம் அதிலிருந்து மீண்டெழுந்த தமிழர்களின் மன உறுதியே தமிழக வரலாற்றின் நீடித்த அடையாளமாகத் திகழ்கிறது. இத்தகைய துயரமான வரலாற்றுப் பக்கங்கள், பேரிடர் காலங்களில் நாம் முன்னெச்சரிக்கையுடன் செயல்பட வேண்டியதன் அவசியத்தை இன்றும் நமக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.

தாது வருடப் பஞ்சம்

1877-ல் ஏற்பட்ட தாது வருடப் பஞ்சம் (Great Madras Famine) என்பது தமிழக வரலாற்றில் ஒரு மிகத்துயரமான நிகழ்வாகும். 1876 முதல் 1878 வரை நீடித்த இந்தப் பஞ்சம், பருவமழை பொய்த்ததால் ஏற்பட்டது. இதில் மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் மட்டும் சுமார் 50 லட்சம் முதல் 1 கோடி மக்கள் வரை உயிரிழந்ததாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.

பிரிட்டிஷ் அரசின் அலட்சியம்: அப்போது வைஸ்ராயாக இருந்த லிட்டன் பிரபு, பஞ்ச காலத்திலும் தானியங்களை இங்கிலாந்திற்கு ஏற்றுமதி செய்ததோடு, மக்களுக்குப் போதுமான உணவு வழங்காமல் "தலையிடாக் கொள்கையை" (Laissez-faire) பின்பற்றினார்.

பக்கிங்காம் கால்வாய்: பஞ்ச நிவாரணப் பணிகளுக்காக மக்கள் மிகக் குறைந்த ஊதியத்தில் (கூலியாக ஒரு வேளை உணவு) கடுமையான வேலைகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். சென்னையில் உள்ள பக்கிங்காம் கால்வாய் இந்தப் பஞ்ச காலத்தில்தான் வெட்டப்பட்டது.

புலம்பெயர்வு: பசி மற்றும் பட்டினியால் வாழ்வாதாரத்தை இழந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் பிழைப்புத் தேடி இலங்கை, மலேசியா, மொரிஷியஸ் மற்றும் தென்னாப்பிரிக்கா போன்ற நாடுகளுக்கு ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாகப் புலம்பெயர்ந்தனர்.

சமூகத் தாக்கம்: இது "தாது வருடப் பஞ்சம்" (தமிழ் வருடமான தாது ஆண்டில் உச்சமடைந்ததால்) என்று இன்றும் கிராமப்புறங்களில் அழைக்கப்படுகிறது. இது இந்திய விடுதலைப் போராட்ட உணர்வு வளரவும், பிரிட்டிஷ் பொருளாதாரச் சுரண்டலை மக்கள் புரிந்துகொள்ளவும் ஒரு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது.

பஞ்சம்

1891-ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட பஞ்சம் (இதனைத் தாது வருடப் பஞ்சத்துடன் மக்கள் குழப்பிக்கொள்வதுண்டு) தமிழக வரலாற்றில் மற்றுமொரு துயரமான காலகட்டமாகும். 

காலமும் பெயரும்: இது பொதுவாக 1891-92 காலகட்டத்தில் நிலவியது. 1876-78 இல் நடந்த "பெரிய தாது வருடப் பஞ்சத்தின்" தாக்கத்தில் இருந்து மீள்வதற்கு முன்பே, மீண்டும் ஒரு கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டதால் இது மக்களிடையே பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது.

பருவமழை பொய்த்தல்: வடகிழக்கு மற்றும் தென்மேற்கு பருவமழைகள் தொடர்ச்சியாகத் தவறியதால், மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் செங்கல்பட்டு, ஆற்காடு மற்றும் தக்காணப் பகுதிகளில் விவசாயம் முற்றிலும் முடங்கியது.

அரசின் அணுகுமுறை: 1877 பஞ்சத்திற்குப் பிறகு உருவாக்கப்பட்ட "பஞ்ச விதிமுறைகளை" (Famine Code) அடிப்படையாகக் கொண்டு, பிரிட்டிஷ் அரசு பெயரளவிற்குச் சில நிவாரணப் பணிகளைச் செய்தாலும், வரி வசூலிப்பதைக் குறைக்காதது விவசாயிகளைப் பெரும் கடனாளிகளாக்கியது.

உணவுப் பற்றாக்குறை: விளைச்சல் இல்லாததால் தானியங்களின் விலை விண்ணைத் தொட்டது. இதனால் ஏழை எளிய மக்கள் சோளம், கேழ்வரகு போன்ற சிறுதானியங்கள் கூட கிடைக்காமல் பட்டினியால் வாடினர்.

சமூக விளைவு: இந்தப் பஞ்சத்தின் விளைவாக வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகரித்து, பிழைப்புத் தேடி மக்கள் நகரங்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களாக இடம்பெயர்வது மீண்டும் ஒருமுறை தீவிரமடைந்தது.

சிறு திருத்தம்: வரலாற்று ரீதியாக "தாது வருடப் பஞ்சம்" என்பது 1876-1878 காலகட்டத்தில் நிலவிய பெரிய பஞ்சத்தையே குறிக்கும் (தமிழ் ஆண்டு 'தாது' என்பதால்). 1891-ல் ஏற்பட்டது அதன் தொடர்ச்சியான மற்றுமொரு வறட்சி காலமாகும்.

வறட்சி மற்றும் பஞ்சம்

1952-ஆம் ஆண்டு நிலவிய கடுமையான வறட்சி மற்றும் பஞ்சம், சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய தமிழக வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான சவாலாகும். 

தொடர் வறட்சி: 1940-களின் இறுதியிலிருந்து 1952 வரை தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பருவமழை பொய்த்ததால், மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் (தற்போதைய தமிழ்நாடு) பல மாவட்டங்கள் மிகக்கடுமையான நீர் மற்றும் உணவுப் பற்றாக்குறைக்கு உள்ளாகின.

பொருளாதார நெருக்கடி: சுதந்திரம் அடைந்த சில ஆண்டுகளிலேயே ஏற்பட்ட இந்தப் பஞ்சம், அப்போதைய தமிழகத்தின் பொருளாதாரத்தை நிலைகுலையச் செய்தது. உணவு தானியங்கள் ரேஷன் முறையில் மிகக் குறைவாகவே விநியோகிக்கப்பட்டன.

அரசியல் மாற்றம்: இந்தப் பஞ்ச நிலைமையைக் கையாள்வதில் ஏற்பட்ட சுணக்கம், அப்போது ஆட்சியில் இருந்த அரசுக்கு பெரும் நெருக்கடியைத் தந்தது. இதுவே 1952 தேர்தலில் பெரும் அரசியல் மாற்றங்களுக்கு வித்திட்ட ஒரு காரணியாகவும் அமைந்தது.

நிவாரணப் பணிகள்: அப்போதைய முதலமைச்சர் சி. ராஜகோபாலாச்சாரி (ராஜாஜி) தலைமையிலான அரசு, கஞ்சித் தொட்டிகள் அமைத்தல் மற்றும் நிலத்தடி நீரைப் பயன்படுத்தக் கிணறுகள் தோண்டும் பணிகளைத் தீவிரப்படுத்தியது.

அமெரிக்க உதவி: இந்தப் பஞ்சத்திலிருந்து மீள, 'Point Four Programme' போன்ற திட்டங்கள் மூலம் அமெரிக்காவிடமிருந்து கோதுமை உள்ளிட்ட உணவு தானியங்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டு விநியோகிக்கப்பட்டன.

குறிப்பு: 1877 மற்றும் 1891 பஞ்சங்கள் காலனித்துவ அரசின் சுரண்டலால் ஏற்பட்டவை என்றால், 1952 வறட்சி என்பது சுதந்திர இந்தியாவின் ஆரம்பகாலத் தட்டுப்பாட்டையும், இயற்கைச் சீற்றத்தையும் பிரதிபலித்த நிகழ்வாகும்.

புயல்

1984-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் ஏற்பட்ட புயல் (Sriharikota Cyclone), வட தமிழகம் மற்றும் ஆந்திரக் கடற்கரையை உலுக்கிய ஒரு மிகக்கடுமையான இயற்கைச் சீற்றமாகும். 

தாக்கிய காலம்: 1984 நவம்பர் 12 முதல் 14 வரையிலான காலகட்டத்தில், வங்கக்கடலில் உருவான இந்த அதிதீவிரப் புயல் ஸ்ரீஹரிகோட்டா அருகே கரையைத் தழுவியது.

காற்றின் வேகம்: கரையைத் தாண்டும்போது சுமார் 200 கி.மீ-க்கும் அதிகமான வேகத்தில் பலத்த காற்று வீசியது; இது சென்னை மற்றும் அதன் சுற்றுவட்டாரப் பகுதிகளில் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தியது.

சென்னையில் பாதிப்பு: சென்னையில் மட்டும் சுமார் 17 பேர் உயிரிழந்தனர்; குடிசைப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த 60,000-க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் தங்கள் வீடுகளை இழந்து வீதிக்கு வந்தனர்.

விண்வெளி ஆய்வு மையச் சேதம்: ஸ்ரீஹரிகோட்டாவில் உள்ள 'சதீஷ் தவான் விண்வெளி ஆய்வு மையத்தில்' (ISRO) இருந்த கோபுரங்கள் மற்றும் மின் கம்பங்களை இந்தப் புயல் அடியோடு சாய்த்து, பெரும் சேதத்தை விளைவித்தது.

வெள்ளப்பெருக்கு: புயலைத் தொடர்ந்து பெய்த கனமழையால் ஏரிகள் நிரம்பி வழிந்தன; பழவேற்காடு மற்றும் ஆந்திராவின் நெல்லூர் மாவட்டத்தின் பல கிராமங்கள் 10 அடி ஆழ நீரில் மூழ்கின.

சுனாமி..

2004-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 26 அன்று ஏற்பட்ட சுனாமி (ஆழிப்பேரலை) தமிழக வரலாற்றில் என்றும் மறக்க முடியாத ஒரு மாபெரும் இயற்கை பேரிடராகும். 

தாக்கிய விதம்: இந்தோனேசியாவின் சுமத்ரா தீவு அருகே கடலுக்கடியில் ஏற்பட்ட 9.1 ரிக்டர் அளவு நிலநடுக்கத்தால் உருவான ராட்சத அலைகள், தமிழகக் கடற்கரைப் பகுதிகளை காலை 8:30 மணியளவில் தாக்கியது.

உயிரிழப்புகள்: இந்த ஆழிப்பேரலையினால் தமிழகத்தில் மட்டும் சுமார் 8,000-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர். குறிப்பாக நாகப்பட்டினம், கன்னியாகுமரி மற்றும் சென்னை மாவட்டங்கள் மிகக் கடுமையான பாதிப்பைச் சந்தித்தன.

நாகப்பட்டினம் பாதிப்பு: தமிழகத்திலேயே நாகப்பட்டினம் மாவட்டம்தான் அதிகபட்ச உயிரிழப்புகளைச் சந்தித்தது; அங்குள்ள வேளாங்கண்ணி கடற்கரையில் கூடியிருந்த நூற்றுக்கணக்கான சுற்றுலாப் பயணிகளும் மீனவர்களும் அலைகளால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர்.

பொருளாதாரச் சேதம்: கடற்கரையோரம் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான வீடுகள், மீன்பிடிப் படகுகள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்கள் முற்றிலும் அழிந்தன. இதனால் மீனவச் சமூகம் ஈடுசெய்ய முடியாத பொருளாதார இழப்பை எதிர்கொண்டது.

விழிப்புணர்வு மற்றும் மாற்றம்: இந்தப் பேரழிவிற்குப் பிறகுதான் இந்தியாவில் 'தேசிய பேரிடர் மேலாண்மை ஆணையம்' (NDMA) வலுப்படுத்தப்பட்டதுடன், கடல் சீற்றத்தை முன்கூட்டியே கண்டறியும் 'சுனாமி எச்சரிக்கை மையங்கள்' நிறுவப்பட்டன.