வரலாற்றின் மோசமான பேரழிவு : இந்திய பெருங்கடலில் சுனாமி ஏற்பட என்ன காரணம்?

2004 டிசம்பர் 26 ஆம் தேதி, சுமத்ரா கடற்கரையில் ஏற்பட்ட 9.1 ரிக்டர் அளவிலான நிலநடுக்கம் பேரழிவுகரமான சுனாமியை ஏற்படுத்தியது. இந்தியப் பெருங்கடலில் 17 நாடுகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய இந்த சுனாமி, 227,000 க்கும் அதிகமான உயிர்களைப் பலிவாங்கியது மற்றும் 1.7 மில்லியன் மக்களை இடம்பெயரச் செய்தது.

2004 டிசம்பர் 26, அன்று சுமத்ரா கடற்கரையில் 9.1 ரிக்டர் அளவிலான நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. இது வரலாறு காணாத மிக மோசமான சுனாமியை ஏற்படுத்தியது. பர்மா மைக்ரோ பிளேட்டுக்கு அடியில் இந்தோ-ஆஸ்திரேலிய தகடு உள்ளடங்கிய சுந்தா அகழியில் கடலுக்கு அடியில் 30 கி.மீ ஆழத்தில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது.

இந்த நிலநடுக்கம் இந்தோனேசியா, வங்கதேசம், இந்தியா, இலங்கை, தாய்லாந்து மற்றும் பிற நாடுகளை உள்ளடக்கிய 1,300 கிமீ நீளத்திற்கு விரிவடைந்தது. சுனாமி இந்தியப் பெருங்கடலில் 17 நாடுகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, 227,000 க்கும் அதிகமானோர் இறந்தனர், 1.7 மில்லியன் மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர்.

மிக மோசமான இயற்கை பேரழிவு

2004 இந்தியப் பெருங்கடல் பூகம்பம் மற்றும் சுனாமி நவீன வரலாற்றில் மிக மோசமான இயற்கை பேரழிவுகளில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. சுனாமி 30 மீட்டர் உயரத்திற்கு பேரழிவு அலைகளை உருவாக்கியது, 23,000 அணுகுண்டுகளுக்கு சமமான ஆற்றலை வெளியிட்டது. ஆரம்பத்தில் 8.8 ரிக்டர் அளவு பதிவாகியிருந்த நிலையில், அமெரிக்க புவியியல் ஆய்வு மையம் அதை 30 கிலோமீட்டர் ஆழத்தில் 9.1 ஆக உறுதிப்படுத்தியது.

இந்தோனேசியாவில் சுமத்ராவின் கடற்கரையில் இருந்து சுமார் 241 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இந்த நிலநடுக்கம் மையம் கொண்டிருந்தது, இது பசிபிக் "ரிங் ஆஃப் ஃபயர்", அதிக நில அதிர்வு மண்டலத்தில் அமைந்துள்ளது. ஒரு மணி நேரத்திற்கு 800 கிலோமீட்டர் வேகத்தில், புல்லட் ரயிலை விட இரண்டு மடங்குக்கும் அதிகமான வேகத்தில் பயணித்த சுனாமி தாய்லாந்து, இந்தியா மற்றும் இலங்கையை சில மணி நேரங்களில் தாக்கியது. இலங்கையில் 35,000 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர், இந்தியாவில் 16,389 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர், தாய்லாந்தில் 8,345 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர்.

இவ்வளவு பெரிய சுனாமி ஏற்பட என்ன காரணம்?

சுமத்ரா-அந்தமான் பூகம்பம் என்று அழைக்கப்படும் கடலுக்கடியில் 9.1 முதல் 9.3 ரிக்டர் அளவில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது, இது இந்தியா, இந்தோனேசியா, இலங்கை மற்றும் தாய்லாந்து உட்பட பல நாடுகளில் கடலோரப் பகுதிகளை தாக்கிய பேரழிவுகரமான சுனாமியை ஏற்படுத்தியது.

சுமத்ராவின் வடமேற்கு கடற்கரையில் இருந்து சுமார் 160 கிலோமீட்டர் தொலைவில், கடலுக்கு அடியில் சுமார் 30 கிலோமீட்டர் ஆழத்தில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது.

இந்தோ-ஆஸ்திரேலிய டெக்டோனிக் தட்டு மற்றும் சிறிய பர்மா மைக்ரோ பிளேட் மோதியதன் விளைவாக இந்த மோசமான நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. இந்த அழிவு எல்லையானது அடர்த்தியான இந்தோ-ஆஸ்திரேலிய தட்டு வருடத்திற்கு சுமார் 6 சென்டிமீட்டர் என்ற விகிதத்தில் பர்மா தட்டுக்கு அடியில் அடக்கப்படுகிறது.

டெக்டோனிக் தகடுகள் மாறியதால், கடற்பரப்பு  முறையில் பல மீட்டர்கள் உயர்ந்தது. கடல் தளத்தின் இந்த செங்குத்து இடப்பெயர்ச்சியானது அதிகளவில்னான நீரை இடமாற்றம் செய்தது-சுமார் ஒரு டிரில்லியன் டன்கள் என மதிப்பிடப்பட்டது-மணிக்கு 900 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் சுனாமி அலைகள் உருவாக வழிவகுத்தது. இந்த அலைகள் மையப்பகுதியிலிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் வெளியில் பரவி சில நிமிடங்களில் கரையை அடைந்தன.

சுனாமி முதலில் இந்தோனேசியாவைத் தாக்கியது, 30 அடி (9 மீட்டர்) உயரத்தை எட்டிய அலைகளுடன் பண்டா ஆச்சே போன்ற கடலோர நகரங்களை அழித்தது.

முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை அமைப்புகள் இல்லாததால், பல மக்கள் சுனாமியில் சிக்கி உயிரிழந்தனர். இதன் விளைவாக இந்தோனேசியாவில் மட்டும் சுமார் 170,000 பேர் உயிரிழந்தனர். சுனாமியின் தாக்கம் கிழக்கு ஆபிரிக்கா வரை உணரப்பட்டது. இந்த பேரழிவால் பல்வேறு நாடுகளில் மொத்தமாக 2,27,000 உயிர்கள் பலியாகியுள்ளன.

எனினும் உலகளவில் மேம்பட்ட சுனாமி கண்டறிதல் மற்றும் எச்சரிக்கை அமைப்புகளின் அவசியத்தை இந்த சோகம் எடுத்துக்காட்டுகிறது, இது அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் பேரிடர் தயார்நிலை, பதிலளிப்பு உத்திகளில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

சுனாமிக்கு பிந்தைய முன்னெச்சரிக்க நடவடிக்கை

இந்தியப் பெருங்கடலில் ஏற்பட்ட சுனாமிக்கு பிறகு, விஞ்ஞானிகள் பதிலளிக்கக்கூடிய கடல் ஆராய்ச்சி பயணங்களில் கலந்துகொண்டனர், இதன் விளைவாக நிலநடுக்கத்தின் விளைவாக கடல்-பாதை சிதைப்பது பற்றிய அறிவு அதிகரித்தது. நிலநடுக்கத்தால் தூண்டப்பட்ட நீர்மூழ்கிக் கப்பல் நிலச்சரிவுகள் சுனாமிக்கு பங்களித்திருக்குமா என ஆய்வு செய்தனர். மிகப்பெரிய நிலநடுக்க அளவு இருந்தபோதிலும், அடையாளம் காணப்பட்ட நிலச்சரிவுகள் ஏராளமானவை ஆனால் சிறியவை, எனவே சுனாமிக்கு பங்களிக்கவில்லை என்பது விஞ்ஞானிகளின் ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது.

இந்தியப் பெருங்கடல் நிகழ்வுக்கான நீண்ட கால பதில்கள் பூகம்ப சுனாமி வழிமுறைகளைப் புரிந்துகொள்வதில் பெரும் முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன, அவை பேரழிவு அபாயத்தைக் குறைக்கும் முயற்சிகளுக்கு மேலும் பங்களித்துள்ளன. மிக முக்கியமானது கடலோர சமூகங்களுக்கு மேம்படுத்தப்பட்ட சுனாமி எச்சரிக்கை விடுப்பது.

 2004 க்கு முன், பசிபிக் பெருங்கடலில் மட்டுமே சுனாமி முன் எச்சரிக்கை அமைப்பு (TEWS) இருந்தது. TEWS ஆனது அபாயகரமான சுனாமிகளை விளைவிக்கக் கூடிய நிலநடுக்க அளவுகளை (பொதுவாக 7 முதல் 8 அளவை விட பெரியது) அடையாளம் காணும் அடிப்படையிலானது. இந்தியப் பெருங்கடல் சுனாமியால், இந்தியா, இலங்கை மற்றும் தாய்லாந்தின் கரையோரங்களில் சுமார் 80 000 பேர் இறந்தனர், ஒரு செயல்பாட்டு TEWS இருந்தால் பலர் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கலாம், ஏனெனில் சுனாமி இந்த இடங்களை அடைய இரண்டு மணி நேரம் ஆனது.

20024 சுனாமியை தொடர்ந்து இந்திய மற்றும் அட்லாண்டிக் பெருங்கடல்கள் மற்றும் மத்தியதரைக் கடல் மற்றும் கரீபியன் கடல்களில் TEWS நிறுவப்பட்டது. இவை இப்போது அபாயகரமான சுனாமிகளை உருவாக்கக்கூடிய பூகம்பங்களை அடையாளம் காண முடியும் மற்றும் உள்ளூர் கடலோர மக்களுக்கு எச்சரிக்கைகளை வழங்குகின்றன, இதன் விளைவாக அச்சுறுத்தப்பட்ட இடங்களிலிருந்து மக்கள் வெளியேற்றப்படுவார்கள். 

நிலநடுக்கம் மற்றும் சுனாமி தணிப்பில் பிற நடைமுறை முன்னேற்றங்கள் என்னென்ன:

• சாத்தியமான அல்லது சுனாமியை உருவாக்கும் பூகம்பங்களை முன்கூட்டியே கண்டறிதல்
• சுனாமி அளவுகள் மற்றும் அவற்றின் சாத்தியமான தாக்கங்களை அடையாளம் காணுதல்
• பூகம்பங்கள் மற்றும் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் நிலச்சரிவுகள் போன்ற பல்வேறு சுனாமி வழிமுறைகளின் மிகவும் துல்லியமான மாதிரியாக்கம்
• கடல் மற்றும் ஆழ்கடல் சுனாமிகளின் மேம்பட்ட கருவி அளவீடுகள்
• துணை மண்டலங்களில் பெரிய பூகம்பங்களின் மறுநிகழ்வு இடைவெளிகள் பற்றிய உலகளாவிய ஆய்வுகள், கடந்த கால நிகழ்வுகளின் மேம்படுத்தப்பட்ட புள்ளிவிவர பகுப்பாய்வு, சாத்தியமான அதிகபட்ச அளவின் சிறந்த மதிப்பீடுகள் மற்றும் பெரிய துணை மண்டல பூகம்பங்களின் நீண்ட கால முன்னறிவிப்பு

கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் என்னென்ன?

2004 சுனாமி ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது, ஏனெனில் இது இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்பரப்பில் பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் பெரிய சுனாமி ஆகும். இந்திய சுனாமி முன் எச்சரிக்கை மையம் (ITEWC) 2007 இல் நிறுவப்பட்டது, இது பூகம்பம் மற்றும் சுனாமி கண்காணிப்பை மேம்படுத்துகிறது.

ITEWC ஆனது இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதிக்கு முன்கூட்டியே எச்சரிக்கைகளை வழங்க நில அதிர்வு நிலையங்கள் மற்றும் கடல் கண்காணிப்பு அமைப்புகளை இயக்குகிறது, சுனாமியை உருவாக்கும் சாத்தியமான பூகம்பங்களைக் கண்டறிந்த 10 நிமிடங்களுக்குள் எச்சரிக்கைகள் அனுப்பப்படுகின்றன.

சுனாமி ஆராய்ச்சியில் தாக்கம்

சுனாமி இந்தியா மற்றும் பிற நாடுகளில் குறிப்பிடத்தக்க கண்டுபிடிப்புகளுடன், சுனாமி புவியியல் வளர்ச்சியைத் தூண்டியது.
மகாபலிபுரத்தில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சியில் 2004 பேரழிவின் அதே காலகட்டத்தில் சுனாமி ஏற்பட்டதற்கான சான்றுகள் கிடைத்தன. ஆராய்ச்சியாளர்கள் கடற்கரையில் உள்ள வண்டல் படிவுகளை ஆய்வு செய்தனர், மேலும் பழமையான சுனாமிகளைக் கண்டுபிடித்தனர். சுனாமி ஆராய்ச்சியில் கவனம் செலுத்தும் புதிய அறிவியல் துறையை நிறுவினர்.

அணுசக்தி பாதிப்புகள் மற்றும் எதிர்கால அபாயங்கள்

2004 சுனாமி இந்தியாவின் கடற்கரையோரத்தில் உள்ள அணுமின் நிலையங்களில் பாதிப்புகளை வெளிப்படுத்தியது. கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையம் சுனாமியைத் தாங்கிக் கொண்டாலும், நீர் மட்டம் உயர்ந்து அணு உலைகளுக்கு ஏற்படக்கூடிய அபாயங்களை எடுத்துக்காட்டி தானாகவே மூடப்பட்டது. ஃபுகுஷிமா பேரழிவைத் தொடர்ந்து, சுனாமியால் அணுமின் நிலையங்களுக்கு ஏற்படும் அபாயங்கள் தெளிவாகி, பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் அதிகரிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுந்தது.

உருவாகி வரும் சுனாமி அபாயங்கள்

ஈரான் மற்றும் பாக்கிஸ்தானில் பரவியுள்ள மக்ரான் கடற்கரை, அணு உலைகள் அமைந்துள்ள மும்பை உட்பட இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரைக்கு சுனாமி அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது. வரவிருக்கும் பூகம்பங்கள் மற்றும் சுனாமிகள் பற்றிய துப்புகளை வழங்கக்கூடிய மெதுவான நில அதிர்வு சீட்டுகள் உட்பட பிற நில அதிர்வு அபாயங்களையும் ஆராய்ச்சி கண்டறிந்துள்ளது, முன்கணிப்பு திறன்களை மேம்படுத்துகிறது.