மரணத்தின் கதவைத் தொட்டுவிட்டுத் திரும்பியவர்கள் விவரிக்கும் அனுபவங்கள் மர்மமாகவும், அதேசமயம் ஆச்சரியமாகவும் இருந்து வருகின்றன. இந்த 'மரணத்திற்கு அருகாமையில் நிகழும் அனுபவங்கள்' குறித்து நவீன அறிவியல் இப்போது புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சுகிறது.
1. அறிவியலின் பார்வையில் மரணத்தின் இறுதித் தருணங்கள்
மூளை நரம்பியல் ஆய்வாளர்கள், மரணத்தின் போது மூளையில் நிகழும் தீவிர மாற்றங்களே இந்த அனுபவங்களுக்குக் காரணம் என்று கருதுகின்றனர். 2024 ஆம் ஆண்டு மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகம் நடத்திய ஆய்வில், இதயத் துடிப்பு நின்ற பிறகும், மூளையில் ஒரு தீவிரமான மின் செயல்பாடு (Surge of brain activity) நிகழ்வது கண்டறியப்பட்டது. குறிப்பாக, உணர்வு மற்றும் சிந்தனையுடன் தொடர்புடைய 'காமா' (gamma) அலைகளின் செயல்பாடு, மூளையின் டெம்போரல் (temporal) மற்றும் பாரிட்டல் (parietal) பகுதிகளில் அதிகரிப்பதைக் கண்டறிந்தனர். இது மனித மூளை இறக்கும் தருவாயிலும் ஏதோ ஒரு வகையில் 'சுறுசுறுப்பாக' இருப்பதைக் காட்டுகிறது.
கூடுதலாக, மூளைக்கு ஆக்சிஜன் குறைபாடு ஏற்படும்போது (Asphyxia), மூளையில் டோபமைன், செரோடோனின் மற்றும் டி.எம்.டி (DMT) போன்ற வேதிப்பொருட்கள் பெருமளவில் வெளியேறுகின்றன. இவை கனவு போன்ற மாயத்தோற்றங்களையும், பேரானந்த உணர்வையும் தூண்டக்கூடும் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
அறிவியல் விளக்கங்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து மீண்டவர்கள் சொல்லும் கதைகள் மிகவும் ஆழமானவை மற்றும் வியக்கத்தக்க ஒற்றுமைகளைக் கொண்டவை.
உடலை விட்டு வெளியேறுதல் (Out-of-Body Experience): பலர் தாங்கள் படுத்திருக்கும் கட்டிலையும், தங்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் மருத்துவர்களையும் மேலிருந்து பார்ப்பதாக உணர்கிறார்கள். உதாரணமாக, இதய அறுவை சிகிச்சையின் போது மயக்க நிலையில் இருந்த பல நோயாளிகள், தாங்கள் உடலை விட்டு பிரிந்து, அறைக்குள் நடந்த உரையாடல்களைத் துல்லியமாக நினைவு கூர்ந்ததாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இது தற்காலிகமாக உணர்வு என்பது மூளையை விட மேலானது என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது.
மரண பயம் நீங்குதல்: மரணம் குறித்த அச்சம் பலருக்கு இயல்பானது. ஆனால், அந்தத் தருணத்தைச் சந்தித்தவர்கள் மரணத்தை ஒரு 'முடிவாக'ப் பார்க்காமல், ஒரு 'மாற்றம்' அல்லது 'விடுதலை'யாகக் கருதுகிறார்கள். லீண்டா பிரிங்கிள் எனும் பெண், நோய் பாதிப்பின் போது தான் உடலை விட்டு வெளியே மிதப்பதையும், ஒரு பிரபஞ்ச அன்பின் இருப்பை உணர்ந்ததையும் விவரிக்கிறார். இத்தகைய அனுபவங்களுக்குப் பிறகு, அவர்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் மிக எளிமையான விஷயங்களில் மகிழ்ச்சியைக் காணத் தொடங்குகிறார்கள்.
விளக்க முடியாத அமைதி மற்றும் ஒளி: பலருக்கு இந்த அனுபவம் ஒரு தெய்வீகமான அமைதியையும், பயமற்ற நிலையையும் தருகிறது. டோமி மெக்டொவெல் எனும் முன்னாள் ராணுவ வீரர், தீவிர நோய் பாதிப்பின் போது தான் கண்ட 'ஒளி நிறைந்த உலகம்', தனது மனக்காயங்களையும் வருத்தங்களையும் கழுவிச் சென்றதாக உணர்வுப்பூர்வமாக விவரிக்கிறார். பலர் இந்த ஒளியை ஒரு அன்பான வழிகாட்டியாக உணர்கிறார்கள்.
வாழ்க்கை மீள்பார்வை: பல அனுபவங்களில், ஒருவர் தனது வாழ்க்கையில் செய்த செயல்கள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் மின்னல் வேகத்தில் கண்முன் வருவதாகக் கூறுகின்றனர். இது அவர்களைத் தங்களது செயல்களைப் பற்றி சுயபரிசோதனை செய்ய வைக்கிறது. எதைச் சாதித்தோம் என்பதை விட, மற்றவர்களுக்கு நாம் காட்டிய அன்பே பெரிது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது இதில் முக்கியமானது.
விளையாட்டு வீரர்களின் அனுபவம்: அதீத துணிச்சல் தேவைப்படும் துறைகளில் இருக்கும் வீரர்களுக்கும் இது நிகழ்கிறது. மோட்டோஜிபி (MotoGP) வீரர் ஜார்ஜ் மார்ட்டின், தனது விபத்தின் போது ஏற்பட்ட உயிருக்கு ஆபத்தான தருணத்தை இவ்வாறு விளக்குகிறார்: "நான் இறக்கப்போகிறேன் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. நான் இந்த உலகத்திலிருந்து வேறொரு உலகத்திற்குச் செல்வதை உணர்ந்தேன்."
மறைந்த உறவினர்களைச் சந்தித்தல்: பல ஆய்வுகளில், இறந்துபோன தங்களது அன்புக்குரியவர்கள் தங்களை வரவேற்க வந்ததாக அல்லது "உன்னுடைய நேரம் இன்னும் வரவில்லை" என்று திரும்பிச் செல்லச் சொன்னதாகச் சொல்லும் கதைகள் அடிக்கடி பதிவாகின்றன. இவை அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வைத் தருகின்றன.
34
3. மருத்துவ உலகத்தின் சவால்கள்
இந்த அனுபவங்கள் வெறும் மூளையின் இரசாயன மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல என்று வாதிடுபவர்களும் உள்ளனர். இவர்களின் முக்கியக் கேள்வி: "மூளை செயல் இழந்து கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவர் எப்படி அருகிலுள்ள அறுவை சிகிச்சை அறையில் நடப்பவற்றைத் துல்லியமாகப் பார்க்க முடிகிறது?" என்பதுதான். இது 'உடல் சாராத உணர்வு' (Non-local consciousness) என்ற கருதுகோளை வலுப்படுத்துகிறது.
மேலும், NHS போன்ற சுகாதார அமைப்புகளின் செயல்பாடுகள் குறித்து எழுந்த விமர்சனங்கள், மரணத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் ஒருவருக்குத் தகுந்த கவனிப்பும், மனநல ஆதரவும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்த்துகின்றன. பல நோயாளிகள் இத்தகைய அனுபவங்களுக்குப் பிறகு யாரிடமும் பகிர முடியாமல் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்கள்.
தற்போதுள்ள ஆய்வுகள், மரணம் என்பது ஒரு நொடியில் முடிந்துவிடும் நிகழ்வல்ல, அது மூளையின் ஒரு சிக்கலான மற்றும் விசித்திரமான செயல்பாட்டு நிலை என்பதைக் காட்டுகிறது. மருத்துவ தொழில்நுட்பம் வளர வளர, மனித மூளையின் இந்த இறுதிப் பயணத்தைப் பற்றி நாம் இன்னும் அதிகமாகத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.
ஆனால் ஒன்று மட்டும் உறுதி: மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து மீண்டு வருபவர்கள், தங்களது வாழ்வை முற்றிலும் புதிய கோணத்தில் பார்க்கிறார்கள். இந்த அனுபவங்கள் அறிவியலுக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு பாலம் போல, மனித இருப்பின் மர்மத்தை நமக்குத் தொடர்ந்து நினைவூட்டிக்கொண்டே இருக்கின்றன.
குறிப்பு: தற்போதைய மருத்துவ ஆய்வுகள் இவை அனைத்தையும் ஒரு கூட்டு அனுபவமாகப் பார்க்கின்றன. இருப்பினும், இந்த உணர்வுகள் மனித மனதின் ஆழமான பரிமாணங்களை பிரதிபலிக்கின்றன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
